God heeft iedereen nodig

Ze maakt voetstappen in het zand. De zee zal het straks weer wegspoelen. Ze denkt dat het niet uitmaakt: een complimentje naar een vreemde, de vragen die ze stelt, de slechte grap die ze alsnog maakt.
Kleine woordjes op papier, wie zit daar nou op te wachten?

Tijdens afscheid van collega's wordt ze als laatste genoemd. 

Nee, niet vergeten. Het beste voor het laatst.
‘Je was mijn moreel kompas,' zei de manager die met pensioen ging. Nu zal hij dwalen.  

‘Jij was de eerste die mij echt zag en zelfverzekerd maakte,’ zei een collega. Laatste woorden. Nu is hij overleden.

Wanneer ze terugkijkt over het strand ziet ze een krabbetje dat naar eten zoekt. Een vogel steekt zijn snavel diep in het zand.
In haar oude voetstappen komt een hele wereld tot leven.